Ayllon - El Pueblo Español

   
VOLVER
AYLLON
Cando se visita Ayllón tes a sensación de entrar na etapa máis esplendorosa do medieval e cousa curiosa, esta vila, conserva ese encanto xunto coa modernidade do tempo que lle rodea. A sinxeleza da súa xente e sobre todo a alegría de vivir que teñen fai que sexa para os visitantes a mellor terapia para descargar todas as tensións e problemas do noso mundo. Éncheste por unha banda de cultura á amantes da arte e por outro dunha paz especial que fai sentirte ben. 
PONTE ROMANA SOBRE O RÍO AGUİSEJO
O ARCO

Ayllón está declarado Conxunto Histórico-Artístico de carácter nacional por Decreto 1.201/73, do 19 de maio, e obtivo varios premios, entre eles no 1973 o primeiro premio do Concurso P. de Embelecemento de Aldeas e o accésit do Primeiro Premio Nacional no 1974.

Como ayllonense que son, aconsélloche que fagas o seguinte percorrido para realizar a visita: Atravesa a ponte romana de pedra, sobre o río Aguisejo, e atoparaste ante unha porta de rudo aspecto guerreiro que era a entrada ao Castelo. Hoxe día chamado pola xente da vila “O Arco”, é a entrada principal á vila.

A continuación en fronte está o palacio de Juan Contreras. Este personaxe parece ser que foi rexedor de Segovia, que estivo presente na coroación da raíña İsabel a Católica, no atrio de San Miguel, o 13 de decembro do 1497 e que, posteriormente, residiu en Ayllón. Ten unha destacada fachada de estilo isabelino. No interior da casa pódense apreciar diversos estilos artesonados que se haxan en perfecto estado de conservación. Atópase reproducida no “Poble Espanyol” da montaña de Montjuïc de Barcelona. 

VISITA_PALACIO

Continuando o paseo, a poucos metros do palacio de Juan de Contreras, por unha rúa estreita xorde o espazo aberto e luminoso da Praza Maior, magnífica praza de aspecto medieval polos seus vellos soportais de madeira, en cuxo fondo se acha a Casa do Concello, que ao parecer foi o primeiro palacio dos Marqueses de Villena, en cuxa fachada destacan os seus escudos, foi cedido ao Consello de Ayllón cara ao 1620. Á beira atópase a İgrexa de San Miguel, coa ábsida románica, se cadra é do século Xİİİ cos escudos da familia Contreras na fachada, magnífica portada e enterramentos de fidalgos no interior.

PRAZA MAİOR
CAİXA DE AFORROS - CENTRO DE XUBİLADOS

Cruzando toda a praza, á esquerda, fronte á İgrexa de San Miguel, atopámonos a Casa da Torre, o edificio civil máis antigo da vila que foi Cuartel da Garda Civil. Hoxe día reformado, na parte de abaixo áchase a Caixa de Aforros de Segovia e na parte de arriba o Centro de Xubilados. Esta casa tamén se atopa reproducida no recinto do “Poble Espanyol” de Barcelona.

PALACİO DO BİSPO VELLOSİLLO

Continuando pola rúa do Pozo podemos ver casa-palacio do “Bispo Vellosillo”, data do século XVİ, cun patio interior, unha escalinata de pedra e artesonados da época. Na portada podemos ver o escudo dos Vellosillo, así como en cada unha das xanelas e balcóns.

Don Fernando de Vellosillo interveu como teólogo no Concilio de Trento o 18 de xaneiro do 1562 e, posteriormente, foi nomeado polo rei Felipe İİ, Conselleiro como premio ao seu labor, e no 1566 Bispo e Señor de Lugo.

RÚA DO POZO
İGREXA PARROQUİAL DE “SANTA MARÍA LA MAYOR”

Subindo á dereita da praza Maior, e chegando á esquina da rúa El Parral, hai unha casa palacio que se di pertenceu á Emperatriz Eugenia de Montijo. O escudo de armas é da familia Portocarrero. E en fronte desta casa atópase a İgrexa parroquial de “Santa María la Mayor” na praza “Ángel del Alcázar”.

CASA-PALACİO EUGENİA DE MONTİJO
VISITA_IORRE

Seguindo desde a İgrexa de “Santa María la Mayor”, pola rúa Real atopámonos cara á dereita da rúa outra casa solariega que todos chaman “Casa da Aguia”, polo seu escudo na parede.

Continuando pola rúa Real pouco despois da “Casa da Aguia”, por unha estreita rúa, asómase con toda a súa beleza “A Martina”, torre de pedra coas súas correspondentes ameas, apoiada no bordo do cerro que domina a vila, que parecen ser os restos do que foi o Castelo de Don Alvaro de Lúa.

CASA DA AGUİA

De día móstrase esvelta e elegante coma se o tempo non pasase por ela. Pódese subir desde moitas outras rúas, pero é desde aquí onde se divisa con máis claridade.

Cara ás 12 do mediodía avísanos coas súas badaladas, como avisaba antigamente aos labradores que estaban no campo que chegara a hora do rezo do Angelus e continua facendo o seu labor de indicarnos que o día se atopa na súa metade. Pola noite cando todo está en silencio e maila escuridade impregna toda a vila, “A Martina” transfórmase e daquela torre esvelta e elegante de día agora queda un inmenso buo, que vixía expectante como un sentinela sen descanso para coidar da súa querida vila.

A MARTİNA (VİSTA DE LADO)

SUBİDA AO CASTELO  PANORÁMİCA DESDE O CASTELO
OS PAREDÓNS (DETALLE)

Queda tamén un murallón denominado “Os Paredóns”, que é un dos vestixios da ocupación árabe do século Vİİİ, formado de tapial de gran espesor, que servía de fortificación ao cerro do Castelo. É de supor que deles arrincasen as murallas que circundaban á vila, das que aínda quedan grandes restos como os do paseo dos Adarves e os da estrada CL-110.

OS PAREDÓNS
PORTA DA İGREXA DAS MONXAS

Seguindo o paseo pola rúa Real, xa ao final atopámonos co Convento das Concepcionistas fundado polo Marqués de Villena. Actualmente as monxas teñen un hostal para os visitantes que desexen pasar pola vila, pero cara aos anos 1940-1980, funcionaba como colexio e por aquí pasaron innumerables estudantes, entre eles quen está a guiarvos, e de aí quedounos os nosos recordos da infancia que gardamos con nostalxia cando nos vén á memoria Sor Teresa, Sor Anuncia, Sor Purificadora, Sor Depuradora e a querida por todos Señorita Garay que nos ensinou, como ben dicía ela, a ser persoas.

Formando parte do convento, está a İgrexa que no seu interior atópase unha bela imaxe da Purísima Concepción atribuída a Alonso Cano.

PURÍSİMA CONCEPCİÓN DE ALONSO CANO

EXCONVENTO DE SAN FRANCİSCO ESPADANA DO EXCONVENTOA extramuros da vila e xunto á estrada SG-945, atópase o Convento de San Francisco, hoxe chamado popularmente: “O Exconvento”.

Se a piadosa tradición sinala que esta santa casa foi fundada polo seráfico patriarca de Agarrades; se a historia recolle que foi nela hóspede no verán do 1411 o futuro rei de Aragón don Fernando de Antequera, señor de Ayllón, mentres a Corte permanecía nesta vila; se a este cenobio acudiu entón o popular dominico valenciano San Vicente Ferrer, onde sen dúbida celebráronse importantes conferencias; se dentro destes muros dormen o soño eterno damas e cabaleiros de nobre estirpe, como os Daza, Vellosillo e Pacheco, e as non menos importantes familias dos Chaves e Temiño, ou o propio conde de San Esteban de Gomaz, non pode deixarse ao esquecemento voluntario esta xoia histórica e monumental.

Se os avatares do século pasado, coas súas desamortizacións, exclaustracións e saqueos, profanaron este sacro recinto, aínda queda en pé, para sinalar a estática maxestade da súa severa fachada, a espadana (construción que a tradición franciscana impuña, con raras excepcións, para afastarse da ostentación que significaba un campanario nas súas comunidades), que mira ao ceo e os clásicos relevos dos Evanxelistas, os escudos e a imaxe pétrea de San Francisco.

Esta leira do “Exconvento”, permaneceu na miña nenez en propiedade dun señor da vila “Julio Montejo”, aí os nenos xogabamos sen saber a gran transcendencia que tivera na historia. Máis tarde foi vendida a un médico ilustre que a reformou e quedou como propiedade del, quedando pechada ao público. Un día ao ano, o 3 de maio, día da “Cruz”, a xente da vila reúnese en romaría até a fachada do “Exconvento” e alí organizan unha festa na que participan todos, desde os máis novos até os vellos, e así se conserva esta tradición de pais a fillos. É a súa maneira de revivir un pouco aquela esplendorosa época da historia de Ayllón.

INICIO VOLVER

Web creada por barcino.cat