Ayllón - Festas
Ayllon - El Pueblo Español
VOLVER
As festas máis populares son principalmente a tradicional de “San Miguel”, Patrón de Ayllón, o día 29 de setembro; e a máis moderna de “Ayllón Medieval” o último fin de semana de xullo.

Festas de San Miguel

Estas festas duran aproximadamente unha semana coincidindo co 29 de setembro que é a festa maior do patrón San Miguel. Actualmente estou en Barcelona e por esas datas estou a traballar, polo que actualmente non podo ir; pero cando chega ese día sempre me vén á miña memoria a miña infancia e mocidade nas festas de Ayllón e déixome levar pola miña imaxinación para trasladarme por un momento á miña vila e así vos teño que contar o que faciamos:

Durante un mes os máis novos da vila en grupos de amigos preparabamos a “peña”, que consistía en acondicionar un local para as festas.


Alí pasabamos as tardes, pintando, pondo papeis nas paredes e, o máis importante de todo isto, é que era unha maneira de atoparnos e pasar unhas horas entretidas, gozando á nosa maneira porque faciamos algo entre todos. Cando chegaban as festas, cada “peña” tiña o seu local o mellor acondicionado que puidera. Facíase un concurso a ver que peña era a máis cativadora de todas. Agora creo que o importante non era o premio, supoño que porque a nosa peña non o gañaba e non o lembro, pero sei que queda na miña imaxinación de que era o suficiente motivante como para querer facelo o mellor posible.

A festa comezaba co desfile de carrozas da raíña e as damas de honra, que naturalmente eran as mozas máis guapas da vila. Despois o señor alcalde dábanos o seu pregón para indicarnos que comezaba, outro ano máis, as festas do noso patrón “San Miguel”.


Non faltaba ninguén, desde o máis novo até o máis ancián, escoitando con entusiasmo aquelas palabras que nos querían dicir, a todos, que nos reuniamos outro ano para celebrar as festas da nosa vila. Cando terminaba de falar comezaba a música na praza, e todos os que estabamos alí bailabamos ao son daquela música, que aínda hoxe me vén á memoria: aquelas xotas do novo maestre de juglaría que tanto me gustaban, e que sigo pondo na miña casa de cando en vez. İamos de peña en peña para ver como a adornaron, e beber unha deliciosa limonada que preparabamos cada un e que tiña un sabor diferente dependendo da peña que era.

Eses días todo era alegría e bulicio, pero lémbroo dunha maneira sa. Bebíase algo de máis, pero iso pasábase durmindo un pouco; e desta maneira á mañá seguinte estábase preparado para comezar outro día de festa. Os músicos da vila e os mozos, tocando as pasarúas, ían de casa en casa, onde había algunha moza, que saía ao balcón para velos.

O que non podía faltar eran “os touros”. Xa sei que alguén pode pensar que non lle gustan porque é maltratar aos animais. A min particularmente non me gustaba o feito de ver morrer ao touro. Pero o recordo que teño é máis ben o do ambiente a festa e a música que alí había.

Outra cousa interesante que se facía eran os concursos e actividades para toda a vila. Desde o máis novo ao máis vello podían participar. Unha delas era a de atarse os pés e ter que chegar dun lado ao outro e encher un cesto de patacas a ver quen o encheu máis.


Había concursos como o de bailes típicos: pasodobres, tango e por suposto xotas; até o concurso de forza, de tirar dunha corda a ver quen a levaba cara ao outro grupo. En fin era unha semana divertida para todos.

Non podía faltar a diversión nocturna na que grupos musicais facían bailar na praza e no salón de baile da vila.

 

Ayllón Medieval


Outra festa destacable e que cada ano gaña máis importancia é a de “Ayllón Medieval”. Esta celébrase o último fin de semana do mes de xullo. Leva celebrándose desde o 1997 e cada ano acoden mais persoas, tanto dos veciños da vila e arredores, como visitantes de todos os lugares. Ao principio só era un día a festa, pero debido á súa gran participación, ultimamente puxéronse dous días: sábado e domingo.

Esta festa consiste en volver á época medieval en concreto ao ano 1423. Prodúcese un cambio, ou mellor dito, unha auténtica transformación.
Toda a xente da vila, unhas semanas antes, cambian o aspecto actual por outro que terían naquela época.
Participan desde o carpinteiro, ferreiro, albaneis e, por suposto, todas as señoras da vila que se dedican a facer traxes para estar a punto toda a familia.
Pódese ver como, desde o máis vello até o máis novo da casa, parecen entrar no túnel do tempo para penetrarse na época máis esplendorosa da idade medieval do século XV.
Todas as casas engalánanse con pendóns, bandeiras e escudos correspondentes ás damas e cabaleiros que alí habitan. Saen á rúa en espera do monarca. A vila de Ayllón celebra estes días de festa organizando un mercado no medio da praza que foi transformada a esa época.








Todas as persoas do lugar, e mailas ca desexan, van ataviadas como no século XV, podendo atopar desde cabaleiros cos seus cabalos, damas de alta alcurnia, esmoleiros, monxes, mouros e cristiáns, e un sen fin de personaxes que esperan a chegada do Rei Don Juan İİ e o Contestable de Castela, Don Álvaro de Lúa. Mentres se espera a chegada de tan ilustres personaxes, pódese gozar do contacontos que nos narra toda a historia de Don Álvaro de Lúa desde que chegou á nosa vila até o seu desterro e morte tráxica.

Todo isto podédelo ver máis detallado nesta mesma páxina web cando estou a falar da historia de Ayllón. Tamén se pode gozar, como non, paseando polo mercado onde os artesáns están a traballar o barro, a madeira, o cristal, e un sen fin de paradas onde podedes atopar desde, traxes da época, armaduras e demais ornamentos, até puntillas confeccionadas con mans expertas como podedes ver nas fotos que se achegan.

Pola tarde pódese gozar de concertos tanto de música antiga como renacentista e pola noite todas as luces artificiais desapareceron e vese como iluminan os fachos daquela época, a vila recobra un aspecto especial e parece unha auténtica vila medieval. Os concertos de música celta ou flock dan o último toque medieval á vila.

O domingo segue habendo mercado e así os que non puideron asistir o sábado poidan gozar vendo os diferentes postos, e mailos que xa o viron o sábado, lles siga gustando mirar como se facían as tellas a man, ou comer pan con chorizillo e delicioso tocinillo que está para chuparse os dedos. Xa me entendedes, non? é unha frase moi típica nosa para dicir que está bo. Ademais, por se non volo había devandito, todas as compras que se fan no mercado páganse con maravedíes, que era a moeda daquela época. Hai un banco onde se cambia euros por maravedíes, porque claro, esta xente do mercado non entende que é un euro.

Pola tarde faise un torneo, cos mellores cabalos cos seus cabaleiros, a ver cal é o que gaña. É un espectáculo digno de ver, a min en particular faime trasladar cara a aquela época. Os cabaleiros coas súas armaduras… É digno de ver.

Pola noite, no acto final, a música celta ou flock, despídese até o próximo ano en que nos volverá a deleitar con esa música que ambienta toda esta festa.

Torneo     Torneo
 

OUTRAS FESTAS

Naturalmente estas non son as únicas festas que se celebran en Ayllón, pero si as máis importantes, das demais festas que se celebran no termo municipal de Ayllón, cabe destacar por e fervor que esperta entre a xente da zona, a “Romaría do Pai Eterno”, romaría que se celebra en Estenbavela, vila lindeira de Ayllón, o domingo seguinte a Pentecostés.

Outra festa digna de mencionar é a “Cruz de Maio” que se celebra o primeiro domingo de maio. Esta festa faise ERMİDA DO SANTO CRİSTO porque a xente da vila ten moita devoción ao “Santo Cristo” que é como se chama unha ermida que está ao saír da vila, e que toda a xente, polas tardes, ten o costume de ir visitala e rezar. İNTERİOR DO SANTO CRİSTO Pero ese día vaise ao “Santo Cristo” para pór diferentes ofrendas: desde unha rosquilla feitas pola panadeira, carne de cordeiro e mesmo algún manto feito a man. O que se recada sempre é para a ermida para que estea sempre a punto. A vila cóidaa con moito mimo e respecto. Despois vaise ao escampado que hai fóra do “Exconvento” e todo o pobo trasládase alí desde o máis ancián até o máis novo que baila ao son da música toda a tarde. É unha festa á que teño especial agarimo.

A parte desta festa están outras como o Xoves Lardeiro que é o xoves anterior ao Mércores de Cinsa, que se come a moi típica “tendida”, que consiste nun pan especial con tortilla e chourizo; está muito bom. E despois, está claro, o martes de entroido, no que se pode ver como os máis novos, e non tan novos, disfrázanse dos máis imaxinativos e decorativos disfraces.

INICIO VOLVER

Web creada por barcino.cat